جايي كه جايت نيست

مي نشيني روي پله هاي سرد كه هنوز كمي از سرماي فصل را در خود نگه داشته است و گذران لحظه هاي ناخوشايند همين ديروزت را به ياد ميآوري. انگار ميخواهي باز تكرار كني همه آن بيهودگيها را. ليوان كاغذي چايي را ميان دستانت مي چرخواني و با داغيش بازي ميكني، لبت را نزديكش ميكني، هنوز نمي تواني بخوري، بويش ميكني، حتي عطر خوش چايي هم گم شده و آن تلخي لذت بخش نيست. جايي كه جايت نيست هيچ وقت نيست، هيچ چيزش نيست. نگو جاي بدي است، بگو من وصله اش نيستم. باور نمي كني، پس آن پسر ساده چگونه با حرف نچسبش مي تواند راحت لبخندت را بخشكاند و پشت به آفتاب ظهر راه بيفتي كه شايد آنجا كه تنهايي هست همه چيزت گرم باشد. هرجا باشي اين اميد چه باشد چه نباشد راهنمايت است بسوي ديگر حتي اگر اسمش فرار باشد.

سياهه 2

ياد فردا افتادم كه هميشه ميرفتم كلاس و اين هفته جلسه آخر بود। فردا خونم و درس ميخونم. از لاي مجله بازي كاغذ سفيدي رو كه آدمكم روش بود دراوردم و خيره شدم بهش. مثه اينكه حيوونكي ناراحت بود ، يا دلش گرفته بود، نمي دونم. بخودم گفتم واسش يه دهن بكشم. از تو جا مداديه روي ميز كه پر از ماژيك سي‌دي و خودكار و روان نويس بود اون يه مدادي رو كه بود پيدا كردم و درش اوردم. جالب نوكش شكسته بود، بازم مداد امتحان، مداد آزمون دوتا قبلم بود، روز آزمون دوتا مداد برده بودم، يكي كه نزديكم نشسته بود مداد نداشت، پرسيد مداد اضافي داري، يكي رو دادم بهش، امتحان كه شروع شد اومدم اولي رو بزنم نوك مداد لق زد، گرفتم كشيدمش در اومد، خندم گرفته بود، ديدم بخوام به فلسفهء قرض دادن و عين خر تو گل موندن فكر كنم امتحان تموم شده، با اتودي كه داشتم حل كردم و گزينه زدم. حالا باز اين مداد بي نوك، اتود هم دم دست نبود. بيخيال اون دهن و گوش و چشم شدم، همين طوري بهتره، زبون اون همين خطاي سياه روي صفحه سفيده، كه منم بلدم. دوتا دستام رو انداختم رو ميز و چونه ام رو گذاشتم پشت دستم و سرم بردم نزديك كه بفهممش.

سياهه 1

نشستم پشت ميز، يه كاغذ تمام سفيد جلوم بود و با مداد سياهي كه 4-5 روز پيش امتحان تستيم رو گند زدنم و نميدونم چرا الان تو دستمه، با چندتا خط يه آدمك لاغر مشكي واستاده كشيدم. يه كم كه نيگاش كردم انگاري مات و حيرون بود. دستم رو زده بودم زير چونم و نيگاش ميكردم بر بر. مظلوم و بي صدا و ساده بود، مداد رو اوردم جلو خط خطيش كنم، گفتم مداديه ميشه پاكش كرد چرا كثافت كاري، پاك كن رو ور داشتم يه پاش رو پاك كردم، جاي پاش رو كاغذ مونده بود، ديدم اگه كامل پاكش كنم جاي تمام بدنش روي كاغذ تمام سفيد ميمونه پس با همون مداد پاش رو دوباره كشيدم. حالا من يه آدمك با يه پاي وصله اي داشتم. پايينش همون چيزي رو گوش ميدادم نوشتم واسش:

...

دوباره لمس علف عطر زاييدن گل

دوباره رنگين كمون روي تنهايي پل

دوباره ماهي سرخ دوباره آبي آب

دوباره عيدي من غزلاي ترد ناب

قصه دوباره ها سكه اي به نام ما

...

گرماي پاييزي

در كوچه هاي از ابتدا آشنا

بعد از ترافيك پر ابهت

ميان سكوت و تاريكي محض

كنار درختان سبك شده

روي برگهاي خوش صدا

با چشمان و حواسي كه

مات نوشته هاي ريز و براق است

زمان اتمام رنگارنگي و

رسيدن به اوج هماهنگي است.

ندايي ميگوييد

دل شكرك خواهد زد

نگاه شيطنت ميكند

نفس عميق ميشود،

و نجوايي آرام ميخواهد

امشب هر شب باشد.