در كوچه هاي از ابتدا آشنا
بعد از ترافيك پر ابهت
ميان سكوت و تاريكي محض
كنار درختان سبك شده
روي برگهاي خوش صدا
با چشمان و حواسي كه
مات نوشته هاي ريز و براق است
زمان اتمام رنگارنگي و
رسيدن به اوج هماهنگي است.
ندايي ميگوييد
دل شكرك خواهد زد
نگاه شيطنت ميكند
نفس عميق ميشود،
و نجوايي آرام ميخواهد
امشب هر شب باشد.
انتظار ندارم
كه بتوان خوابها را انتخاب كرد
اما خوب بود
كه ميشد بعضي را نديد
يا كم
آن وسطها چشمان را
مانند قبل از خواب بست
و همه جا را سرمه اي كرد.
ديوانهء خيال بافي شيرين
ميان اين عمق سرمه اي
با دانه دانه هاي زرشكي هستم.
گاهي رو به پايانيم.
به آن سادگي كه فكر هم نمي كنيم
كه شايد فكر كردن مي خواهد.
::
اما به همان سادگي يك تلنگر مي آيد.
مثل بريدن دست با كاغذ،
و مانند همان قطره باران
كه در چرت زير آسمان
روي يك فرش كهنه
در روياي خوش كاميابي
روي صورت مي افتد
و هوشيار مي كند.
::
مي توان چشمها را بست مغرور
و خرسند بود از استقامت ساختگي
با يك نيشخند حس زرنگي كرد
و لذت برد از اين دل خوشكنك.
اما،
بعضي مي ايستند
رو به آسمان ميكنند
كه تار است و دم باران،
خود هم همينند،
سر را پايين مي اندازند
به اتاق ميروند
گوشه اي مينشينند
نگاه آسمان را بياد مي آورند
و با صدايي آرام مي گويند:
"من آسمان را مي خواهم."
چشمانم سنگين است
آنقدر كه انگار چراغ سو سو ميزند.
ولي با پشتكار ميخواهم بنويسم
كه شايد چاره اين كرختيست
ميخواهم بنويسم اما
آخرش چيزي از آب در ميايد بي ربط
به من و همه چيز
خواب آلودم
وهم است شايد
اما گويي دنيا يك خواب است
گاهي رويا گاهي كابوس
ولي هرچه هست
لحاف هزار تكيه زمستاني اش بوي گند كهنگي ميدهد.
چرا امشب خبري از بيخوابي نيست.
نوازشم كن و بخوابانم
خستگي اين تن نيازش است
وقتي بيدار شدم همه چيز خوب است
خشكي دستان و ماتي نگاه حتي.
